تهرانِ آبی | شهری میان دو لایه‌ی زمان

Tehran Blue یک اجرای تجربی و site-specific از محمدرضا محمودی است که در شهریور ۱۴۰۵ در فضای باز گالری میرانا در تهران شکل گرفت؛ تجربه‌ای مبتنی بر تصویر متحرک، نور، معماری و حضور مخاطب در فضایی که پیش از این برای نمایش تصویر طراحی نشده بود. در این پروژه، یک استخر متروک و خالی، به بستر اصلی یک تجربه‌ی چندرسانه‌ای تبدیل شد. دیواره‌ها، کف استخر و عناصر موجود در فضا، هم‌زمان به سطحی برای نمایش و بخشی از ساختار اثر تبدیل شدند. هفت پروژکتور، تصاویر متحرک را بر وجوه مختلف فضا تاباندند و مجموعه‌ای از نماها، جزئیات و خاطرات شهری تهران را در مقیاس معماری بازسازی کردند. تصویر در Tehran Blue صرفاً چیزی برای تماشا نیست؛ بلکه به ماده‌ای فضایی تبدیل می‌شود. مرز میان سطح واقعی و تصویرشده، میان معماری موجود و معماری ثبت‌شده، و میان اکنون و گذشته به‌تدریج محو می‌شود. مخاطب درون این تصاویر قرار می‌گیرد و به‌جای تماشای یک ویدئو از بیرون، بخشی از آن می‌شود. عنوان پروژه، «تهران بلو»، از همین وضعیت دوگانه می‌آید: آبی که در تمام فضای پروژه حضور دارد، هم کیفیتی بصری و نوری است و هم بستری برای بازخوانی تهران. شهری که در اینجا نه به‌عنوان یک تصویر واحد و ثابت، بلکه به‌صورت مجموعه‌ای از لایه‌های زمانی، نماها، خاطرات و تغییرات تجربه می‌شود. در بخشی از اجرا، تصاویر معماری گذشته و حال تهران روی سطوح استخر ظاهر می‌شوند؛ در نتیجه، فضای واقعی با تصویری از شهری دیگر در هم می‌آمیزد. یک دیوار می‌تواند هم‌زمان دیوار یک استخر امروزی و نمای ساختمانی از تهرانِ گذشته باشد. کف، مسیر حرکت تصویر را ادامه می‌دهد و مخاطب در میان این لایه‌های زمانی حرکت می‌کند. از این منظر، Tehran Blue تلاشی است برای تبدیل تصویر متحرک به یک تجربه‌ی معماری؛ تجربه‌ای که در آن نور، تصویر، سطح و حرکت نه عناصر جداگانه، بلکه اجزای یک فضای واحد هستند. این پروژه در چارچوب برنامه‌ی Tehran Art Month و طی سه شب از ۱۸ تا ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ در گالری میرانا ارائه شد؛ تجربه‌ای که بیش از آن‌که یک نمایش ویدئو باشد، مواجهه‌ای مستقیم با شهر، حافظه و فضای معماری آن بود.